قرائت قرآن در حضور دونالد ترامپ +فیلم

در مراسم تحلیف رئیس جمهور جدید آمریکا آیاتی چند از قرآن مجید قرائت شد.

به گزارش خبرنگار اخبار داغ گروه فضای مجازی باشگاه خبرنگاران جوان؛ مراسم تحلیف دونالد ترامپ رئیس جمهور جدید آمریکا روز جمعه برگزار شد و وی رسما کار خود را آغاز کرد. در مراسم تحلیف مقامات و شخصیت‌های زیادی حضور داشتند. یکی از آنها امام محمد مجید، رئیس جامعه اسلامی منطقه مسلمان‌نشین All Dulles در آمریکا بود. وی که به نمایندگی از مسلمانان آمریکا در این مراسم شرکت کرده بود به جای سخنرانی چند آیه از قرآن مجید را در حضور ترامپ و بسیاری دیگر از شخصیت‌های آمریکایی قرائت کرد. آیات قرائت‌شده به این نکته اشاره دارد که هیچ انسانی بر دیگری برتری ندارد مگر با تقوی. به نظر می‌رسد این آیات با توجه به مواضع دونالد ترامپ درباره مسلمانان و سیاه‌پوستان انتخاب شده بود.

00:00

لینک دانلود

هدف عربستان از برگزاری رزمایش‌های نظامی متعدد در منطقه چیست؟

اوایل هفته بود که خبر برگزاری رزمایش مشترک نظامی عربستان و سودان تحت عنوان «فلک 2» در رسانه‌ها منتشر شد.

به گزارش خبرنگار سیاست خارجی گروه سیاسی باشگاه خبرنگاران جوان؛ اوایل هفته بود که خبر برگزاری رزمایش مشترک نظامی عربستان و سودان تحت عنوان «فلک 2» در پایگاه دریایی ملک فیصل در ناوگان غربی عربستان در دریای سرخ در رسانه‌ها منتشر شد.

خبرگزاری «واس» عربستان، گزارش داد که این رزمایش با فرماندهی دریابان «سعید زهرانی» برگزار می‌شود و از سودان نیز دریادار «محمود محمد ابراهیم» برای فرماندهی نیروهای سودانی حضور دارد.

در 16 فوریه سال 2013، اولین تمرین نظامی مشترک عربستان سودان با عنوان فلک1 در بندر بورت سودان اجرا شده بود. اخیراً در دسامبر سال 2016 نیز گفت‌وگوهایی میان طرف‌های سعودی و سودانی در خارطوم برای تقویت همکاری مشترک برگزار شد.

بعد از حمایت‌های مالی گسترده و برنامه‌ریزی شده عربستان از کشورهای آفریقایی، سودان در مارس 2015 به ائتلاف عربی-سعودی برای تجاوز به یمن پیوست و اعلام کرد که هزار نیروی پیاده نظام این کشور، در قالب ائتلاف عربی-سعودی فعالیت می‌کنند و در صورت لزوم، 6 هزار نیروی دیگر در حالت آماده‌باش قرار خواهند گرفت.

در حال حاضر هم نیروهای دریایی ائتلاف عربی-سعودی در عملیات «نیزه طلایی» که حدود دو هفته پیش برای اشغال سواحل غربی یمن و اطراف باب المندب آغاز شده است، حضور دارند. این نیروها تاکنون خسارت‌های جانی و مادی زیادی متحمل شده و شماری از سرکرده‌ها و فرماندهان شبه نظامیان وابسته به عربستان نیز در این عملیات کشته شده‌اند.

برخی کارشناسان معتقدند رزمایش‌های اخیر برگزار شده توسط آل‌سعود، تنها به دلیل رقابت با جمهوری اسلامی ایران است و عربستانی‌ها به دنبال به رخ کشیدن قدرت پوشالی خود هستند.

باید گفت پس از انقلاب اسلامی، در دوران جنگ تحمیلی، رابطه ایران و عربستان رو به تیرگی نهاده بود که با اتمام این جنگ ولی با انتخاب مرحوم آیت‌الله هاشمی رفسنجانی به ریاست جمهوری، این روابط به گرمی گرایید و در دوران دولت اصلاحات تقویت شد و پس از آن، به دلیل تحولات بین‌المللی از جمله روی کار آمدن دولتی شیعی در عراق و نفوذ فزاینده ایران در مناطقی که قبلاً حیات خلوت سعودی‌ها بود، تنش بین دو کشور افزایش یافت. 

در این اواخر نیز عربستان با به راه انداختن جنگ نفتی با ایران سعی دارد منافع از دست رفته خود در منطقه را احیا کند یا حداقل از سقوط هرچه سریع‌تر آن‌ها جلوگیری کند.

آل‌سعود، به ویژه در دهه اخیر، بر خط‌ مشی ایران‌هراسی و دشمنی با جمهوری اسلامی ایران تکیه کرده است. از جمله اقدامات عربستان در مسیر دشمنی با ایران می‌توان به کشتار حجاج در سال 66، فشار بر کشورهای عضو اوپک برای ضرر رساندن به ایران با اخلال در بازار نفت، حمایت مستقیم از صدام در جنگ تحمیلی، ایجاد خلل در مذاکرات هسته‌ای، نفوذ در کشورهای حاشیه خلیج فارس با تشکیل ائتلاف عربی برای اعمال فشار بر ایران، حمایت از تکفیری‌های تروریست در نبرد با محور مقاومت، دوستی با آمریکا، منافقین و رژیم صهیونیستی و فاجعه منا اشاره کرد.

اما به راستی چه چیز موجب شده است سعودی‌ها با عبور از خطوط قرمز روابط بین‌الملل و اصول همسایگی؛ دشمنی، کینه و عداوت خود با جمهوری اسلامی ایران را به اطلاع همگان برسانند و آن را در عرصه جهانی به نمایش بگذارند؟

مقامات سعودی پیش از آنکه در تلاش  برای گسترش نفوذ و رقابت منطقه‌ای با ایران باشند، بقای سلطنت پوشالی خود را در حمایت‌های آمریکا و اسرائیل می‌بینند. نظامی که با افزایش نارضایتی و مطالبات مردم عربستان از رژیم غیردموکراتیک آن و همچنین گسترش بیداری اسلامی در کشورهای اسلامی، ناکارآمدیش آشکارتر شده است.

براین اساس و به ویژه در سال‌های اخیر، آل‌سعود تلاش نموده تا از یک سو، با مستحکم‌تر کردن روابط میان خود و تل‌آویو و از سوی دیگر، با ابراز دشمنی با ایران به عنوان تنها مانع مستحکم در ممانعت از تحقق اهداف شوم آمریکا و اسرائیل در منطقه، هرچه بیشتر خود را به آمریکا و اسرائیل نزدیک کرده، توجه آن‌ها را به خود جلب نمایند.

بنابراین آل‌سعود، با دشمنی آشکار با جمهوری اسلامی ایران می‌خواهند این پیام را به آمریکا و اسرائیل بدهد که برای جلب توجه آنان، از هیچ اقدامی فروگذار نمی‌کنند که البته با افزایش اختلافات و گمانه‌زنی‌ها بر سر جانشینی ملک سلمان - پاشاه پیر و بیمار سعودی - بیشتر نیز محتاج این توجه خواهند شد.

در مصاحبه‌ها و اظهارات مقامات سعودی، کاملاً واضح است که حاکمان عربستان، وسواس شدیدی در قبال ایران دارند؛ وسواسی که از ترس و نفرت آن‌ها نسبت به ایران نشأت می‌گیرد.

جنگ یمن نشان داد که عربستان بدون حمایت نظامی آمریکا نمی‌تواند در خاورمیانه نقش تأثیرگذاری داشته باشد. بنابراین تا زمانی که ریاض رویکرد سیاست خارجی خود را نسبت به جمهوری اسلامی ایران، عراق، لبنان، سوریه و یمن تغییر ندهد، هیچ‌گونه موفقیتی در عرصه بین‌الملل به دست نخواهد آورد.

از طرفی دیگر، شاه سلمان در حال حاضر به نفع ترکیه، اسرائیل و قطر عمل می‌کند؛ این در حالی است که ملک عبدالله به طرز ماهرانه این سه کشور را به اصطلاح عامیانه دور می‌زد. 

در نهایت، عربستان سعودی به دلیل نداشتن توانایی در حل‌وفصل بحران یمن، در چشم متحدان خود به‌شدت تحقیرشده است و با این روند، به سمت قهقرای سقوط با سرعت در حال حرکت است.

دلایل اصلی دشمنی عربستان سعودی با جمهوری اسلامی ایران چیست؟

نکته اصلی در اینجا این است که عربستان سعودی و یا حداقل حاکمان آن به رهبری ملک سلمان پیر، شیفته خصومت با ایران هستند. به نظر می‌رسد یک نفرت غریزی در پس عناد سعودی‌ها با ایران قابل ملاحظه است. 

شاید بتوان گفت؛ دلیل این ترس و نفرت، "حفظ خود" است اما با دقت بیشتر، حداقل سه دلیل خاص برای این نفرت می‌توان برشمرد که در عین حال، این سه با هم مرتبط هستند.

اولین دلیل؛ مذهبی است. بنا به دلایل تاریخی، ایران کانون تشیع در منطقه و جهان است بنابراین آماج تنفر عربستان هم هست.

عامل دوم؛ به انقلاب اسلامی ایران بازمی‌گردد . هنگامی که انقلاب اسلامی ایران موفق شد در سال 1357 دیکتاتور مورد حمایت آمریکا محمد‌رضا پهلوی را بیرون براند، همه حاکمان خودکامه منطقه به خود لرزیدند که مبادا سرنوشتی چون شاه مخلوع ایران پیدا کنند. در دهه اخیر، شاهد تحولات مهمی در برخی کشورهای منطقه بوده‌ایم و «بهار عربی» که گویای جنبش اعتراض مردم کشورهای عرب‌زبان نسبت به حاکمان خودباخته، ستم‌پیشه و وابسته منطقه است، به وضوح تحت تاثیر آموزه‌های الهام‌بخش انقلاب اسلامی مردم ایران بوده است و این، حقیقتی است که از نگاه بسیاری از تحلیلگران دور نمانده است.

در این میان، آل‌سعود به شدت احساس خطر کرده است. به همین دلیل است که حاکمان عربستان بلافاصله با ایجاد پیمان دفاعی خلیج‌فارس در اوایل دهه 1360 که متشکل از کویت، قطر، بحرین، امارات متحده عربی و عمان است، نسبت به انقلاب اسلامی در ایران، واکنش منفی نشان داد.

عامل سوم؛ اقتصادی است. آنچه شاید نگرانی نهایی برای آل‌سعود ایجاد کرده باشد، مسئله حیاتی اقتصاد نفت و گاز است. عربستان می‌داند که ایران، یکی از غنی‌ترین و وسیع‌ترین ذخایر نفتی و گازی جهان را در اختیار دارد و می‌تواند بازار اکتشاف، تولید، توزیع و مبادله نفت و گاز جهان که در حال حاضر، مهم ترین حامل‌های انرژی در کل دنیا هستند را تحت سیطره خود درآورد لذا تمام تلاش خود را به عمل خواهد آورد که از اقتدار ایران در ازین زمینه بکاهد.

نفرت حاکمان عربستان از ایران، از زمان انقلاب اسلامی ایران شدت یافته است. آل‌سعود‌، اعتبار مردمی حکومت ایران را تهدیدی مرگبار برای استبداد خود می‌داند. هرچه نفوذ سیاسی ایران در منطقه بیشتر می‌شود، حاکمان عربستان از این تهدید بالفعل بیشتر می‌ترسند. 

این موارد، طرز تفکر پارانوئیدی آل‌سعود در قبال ایران روشن می‌سازد؛ همانطور که سفیر عربستان در انگلیس عنوان کرد گمان می‌کند خرابکاری ایران در همه جا وجود دارد.

خاندان آل‌سعود دنیا را نمی‌شناسند. عقب‌ماندگی‌های سعودی‌ها آن‌ها را از نگاه منضبط و متعادل به جهان محروم کرده است. یکی از شاخص‌های این دنیاناشناسی و عقب‌ماندگی؛ نحوه برخورد آل‌سعود با مذاکرات ایران و 5+1 بود. 

سعودی‌ها در میان شگفتیِ ناظران سیاسی صراحتاً می‌گفتند «هر توافقی با ایران صورت بگیرد، مجوزهای آن را برای خودشان نیز مفروض می‌دانند!» تُرکی الفیصل شاهزاده‌ای که سابقه‌ی ریاست سازمان اطلاعات عربستان را نیز دارد و مثلاً یک سعودیِ آگاه محسوب می‌شود! رسماً به بی‌بی‌سی می‌گوید: «ایران در هر سطحی مجوز غنی‌سازی اورانیوم پیدا کند، عربستان نیز همان حد را برای خود مفروض می‌داند!»

آل‌سعود، دشمنی است که از هیچ عملی برای ضربه زدن به محور مقاومت به رهبری ایران در منطقه دریغ نخواهد کرد. پادشاهان سعودی که ادعای خادمی حرمین شریفین را دارند؛ حتی ظواهر اسلام را رعایت نمی کنند و در ملاء عام شراب می‌خوردند. 

آن‌ها نه تنها دوستی خود با اسرائیل را پنهان نمی‌کنند؛ بلکه در عمل در راستای منافع این غده سرطانی اقدام می‌کنند. در طول سال‌های پس از انقلاب، همیشه این ایران بوده است که دست دوستی به سمت عربستان به عنوان یک کشور اسلامی که حرم امن الهی و مرقد مطهر پیامبر در آن قرار دارد، دراز کرده است ولی عربستان، از هیچ اقدامی علیه ایران فروگذار نکرده است. 

با این تفاسیر، به نظر می‌رسد اگر عربستان این رویه خصمانه خویش را کنار نگذارد، ایران هم باید از اهرم‌های فشار خود علیه آن استفاده کند.

حیوانات عجیبی که پوست شیشه‌ای دارند

 

 

جراح ماهی شفاف در آبهای نیوزیلند دیده می شود.آنها تا 30 سانتی متر می توانند رشد کنند.
 

 
سوسک پشته لاک پشتی که لاک بیرونی آن تقریبا نامرئی است.
 

 
مارماهی اروپایی چندین بار در طول زندگی اش تغییر رنگ می دهد اما در ابتدا کاملا شفاف است.
 

 
اختاپوس شیشه ای به پهنای 2 سانتی متر که در آبهای تاهیتی دیده می شود.
 

 
قورباغه شیشه ای که بین 2 تا 8 سانتی متر رشد می کند و معمولا در آمریکای جنوبی دیده می شوند.
 

 
نوعی ماهی مرکب Sharpear Enope که در عمق 200 تا هزار متری اقیانوس های گرمسیری و نیمه گرمسیری دیده می شود.
 

 
پروانه شیشه ای که شفاف بودن بالهایش زیبایی اش را چندبرابر کرده است.
 

 
خیار دریایی شیشه ای که در عمق 2 هزار و 750 متری زندگی می کند.
 

 
مورچه فرعون شفاف که 2 میلی متری است و با خوردنی نوشیدنی رنگی ،به همان رنگ درمی آید.

منبع: توریسم آنلاین

حدیثی تکان‌دهنده برای صاحبخانه‌ها

در کتاب «ثواب الاعمال و عقاب الاعمال» نوشته شیخ صدوق حدیثی از امام صادق (ع) نقل شده که مضمون آن بسیار تکان دهنده و قابل تامل است.

به گزارش حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛  در کتاب «ثواب الاعمال و عقاب الاعمال» نوشته شیخ صدوق حدیثی از امام صادق (ع) نقل شده که مضمون آن بسیار تکان دهنده و قابل تامل است.

شرح این حدیث را در ادامه می‌خوانید:

من کان له دار و احتاج مؤمن إلی سکناها فمنعه إیّاها قال اللَّه عزّ و جلّ: ملائکتی عبدی بخل علی عبدی بسکنی الدّنیا و عزّتی لا یسکن جنانی أبدا.


کسی که خانه‌ای داشته باشد و مومنی محتاج سکونت در آن باشد و او نگذارد، خداوند عزوجل می‌فرماید: فرشتگانم! بنده ام به بنده دیگرم در مورد سکونت در دنیا بخل ورزید، به عزتم سوگند هیچ گاه در بهشتم  ساکن نخواهد شد.

به صدا درآمدن آژیر خطر در شرق سوریه/ آیا نفس دیرالزور قطع می‌شود؟

داعش این روزها حملات وحشتناکی را به نقاط مختلف دیرالزور انجام داده و در حال جداسازی فرودگاه این شهر، از مناطق مسکونی است.

به گزارش خبرنگار دفاعی امنیتی گروه سیاسی باشگاه خبرنگاران جوان؛ یکی از مناطق عملیاتی که مدت‌هاست ارتش سوریه با تروریست‌های تکفیری در آن می‌جنگد، شمال شرق و شرق سوریه است. اوضاع در دیرالزور اصلاً خوب گزارش نمی‌شود. داعش این روزها حملات وحشتناک و بی‌سابقه‌ای را به محورهای مختلف عملیاتی این شهر انجام داده و در حال جداسازی فرودگاه از مناطق مسکونی است. 

استان دیرالزور همواره به دلیل همسایگی با عراق، از اهمیت خاصی برای تروریست‌های داعش برخوردار است و نبرد نیروهای ارتش سوریه و مقاومت در این استان با تروریست‌ها بر سرنوشت عراق هم تأثیر خواهد گذاشت.

داعش که طی دو روز گذشته موفق شده بود چند نقطه مهم را اشغال و از حی‌العمال یا همان محله کارگری به سمت ساختمان‌های مهندسی حرکت کند، اعلام کرد که موفق شده عملاً فرودگاه را از مناطق مسکونی جدا کند و نیروهای سوری را در محاصره قرار دهد. 

بعد از چند روز حملات مکرر، نهایتاً روز گذشته داعش موفق شد ارتباط فرودگاه را از محلات شهر قطع کند و به این ترتیب، فرودگاه دیرالزور در محاصره کامل قرار گرفته است؛ هرچند که کل شهر نزدیک به ۳ سال در محاصره است اما به طرق مختلف، امدادرسانی به شهر انجام می‌شد و در تاریکی شب هم، امکان نشست و برخاست هلی‌کوپتر فراهم بود.

اما حالا با پیشروی‌های داعش، کل فرودگاه تحت بُرد تیر مستقیم این گروهک تروریستی است و به هیچ وجه، امکان نشست و برخاست وجود نخواهد داشت. به این ترتی،ب محلات مسکونی شهر هم به همین شکل در محاصره کامل درآمده‌اند.

اگر نیروی کمکی به این منطقه نرسد، اوضاع خراب‌تر خواهد شد. داعش هزاران نیرو را برای ورود به فرودگاه به کار گرفته و نیاز فوری به رهاسازی این نیروها با اشغال مناطق تحت کنترل دولت دارد. حضور موثر بالگردها و همچنین هواپیماهای سوخو 25 روسیه برای سرکوب نزدیک داعش در این منطقه مهم ارزیابی می‌شود. 

جنگنده‌های سوری و روسی، از غروب روز سه‌شنبه 28 دی‌ماه به شدت مواضع داعش در همه محورهای درگیری در دیرالزور را هدف قرار دادند. به گفته منابع ارتش سوریه، در این حملات، تلفات و خسارت‌های سنگینی به تروریست‌های تکفیری وارد شده است.

پس از اینکه حلب به طور کامل آزاد شد، ارتش سوریه و حزب‌الله، نخستین خط دفاعی را از این شهر به سوی مرزهای ترکیه بردند و پس از آن، نگاه‌ها به سوی دیرالزور و رقه واقع در شرق حلب جلب شد. جنگ بزرگ در اینجا رخ خواهد داد و حساب‌ها در این جنگ با سایر جنگ‌ها متفاوت خواهد بود. 

کمک‌های مستشاری ایران در کنار ارتش سوریه، حزب‌الله، جنگنده‌های روس و حشد‌الشعبی عراق، افزایش ثقل خود را افزایش خواهد داد؛ گروهی که در مرحله بعد، از آزادسازی موصل و ملاقات با همپیمانان خود در مرزهای عراق و سوریه در نزدیکی دیرالزور فعالیت خواهد کرد.

به گزارش النشره، بعید نیست که حشدالشعبی در مرحله بعد آزادی موصل وارد سوریه شود. البته همه این مسائل، منوط به موضع روسیه است؛ زیرا سوریه، حزب‌الله و جمهوری اسلامی ایران، در انتظار موضع مشخصی از سوی روسیه هستند یا اینکه مسکو کاملاً وارد جنگ دیرالزور شده و تا پایان بماند یا اینکه به به طور کامل وارد نشود؛ زیرا «بازی آتش‌بس» دیگر مورد قبول نیست و در حلب، تجربه موفقی نبود.

اهمیت فرودگاه دیرالزور در چیست؟

دیرالزور از آن جهت اهمیت دارد که تمامیت ارضی سوریه را در شرق کشور تأمین می‌کند و در غیر اینصورت، آخرین مواضع ارتش پایگاه هوایی T 4 در نزدیکی تدمر است.

گروه تروریستی داعش در برهه زمانی اخیر، بارها تلاش کرده‌ بود فرودگاه نظامی دیرالزور را اشغال کند؛ به‌ویژه از زمانی که حملات هوایی روسیه علیه تروریست‌ها در سوریه آغاز شده است، این گروه تروریستی شمار زیادی از اعضای خود را از شهر الرقه به دیرالزور گسیل داشته است؛ به‌طوری که حضور این تعداد تروریست، سبب تشدید درگیری‌ها اطراف فرودگاه شده است.

به‌گفته منابع سوری، تسلط بر فرودگاه نظامی دیرالزور، ورود تروریست‌های تکفیری به منطقه شرقی را تسهیل می‌کند و همچنین عامل خطرناکی برای بیش از 500 هزار شهروند ساکن دیرالزور است؛ به‌طوری که امکان دارد تکفیری‌ها به دلیل شکست‌های متعدد، تلافی این شکست‌ها را بر سر مردم بیاورند. فرودگاه دیرالزور همچنین اهمیت راهبردی بالایی به‌سبب آنکه خطوط کمک‌رسانی به گروه تروریستی داعش را قطع می‌کرد، دارد.

سقوط دیرالزور، یک فاجعه تمام‌عیار انسانی و همچنین استراتژیک برای سوریه و متحدانش است که اگر اتفاق بیافتد، دیگر فرصت جبران همانند تدمر وجود نخواهد داشت و می‌تواند به معنای تغییر محسوس در توازن نظامی و سیاسی طرف‌های درگیر سوریه باشد.